Ο πόλεμος στον Κόλπο έχει αναβιώσει μια παλιά ιδέα: την επιβολή διοδίων στα πλοία που διασχίζουν το Στενό του Ορμούζ. Αυτή η απειλή μετατρέπει το Στενό σε εργαλείο οικονομικής και γεωπολιτικής πίεσης, αναβιώνοντας παλιές πρακτικές ελέγχου των εμπορικών οδών και εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το μέλλον του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.
Από τον Απρίλιο, οι ιρανικές αρχές φέρονται να έχουν αρχίσει να εισπράττουν τέλη διέλευσης από πλοία που περνούν από το Στενό, μερικές φορές σε κινεζικό γιουάν ή κρυπτονομίσματα, προκειμένου να παρακαμφθούν οι αμερικανικές κυρώσεις. Στις 18 Μαΐου, το Ιράν ίδρυσε την Αρχή Στενών του Περσικού Κόλπου (PGSA), υπεύθυνη για τον έλεγχο των διόδων, τη συγκέντρωση πληροφοριών σχετικά με τα πλοία και την είσπραξη τελών διέλευσης, τα οποία θα μπορούσαν να φτάσουν έως και τα δύο εκατομμύρια δολάρια ανά πλοίο.
Μια σημαντική καινοτομία αφορά τα υποθαλάσσια καλώδια οπτικών ινών, που μεταφέρουν το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων ψηφιακών επικοινωνιών. Αυτές οι υποδομές συνδέουν τις χώρες του Κόλπου με την Ευρώπη και την Ασία μέσω του Πορθμού του Ορμούζ, επηρεάζοντας τεχνολογικούς γίγαντες όπως η Google, η Meta, η Microsoft και η Orange.
Το δίκαιο της θάλασσας διέπεται από τη Σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι του 1982, η οποία κατοχυρώνει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης μέσω των στενών. Η Σύμβαση αποκλείει τη δυνατότητα χρέωσης για τη θαλάσσια διέλευση, εκτός από εξαιρέσεις που σχετίζονται με υπηρεσίες διέλευσης. Ο Γκαετάν Μπαλάν, καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λυών, προειδοποιεί ότι η επιβολή τελών θα σήμαινε το τέλος τεσσάρων αιώνων διεθνούς δικαίου.
Η πιθανή αποδυνάμωση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας θα μπορούσε να έχει σημαντικές παγκόσμιες συνέπειες, καθώς πολλές χώρες θα μπορούσαν να μπλοκάρουν στρατηγικούς θαλάσσιους διαδρόμους. Η έννοια των διοδίων έχει τις ρίζες της στον 12ο αιώνα, όταν επιβάλλονταν τέλη για τη διέλευση μέσω δρόμων και ποταμών. Στον 16ο αιώνα, οι Πορτογάλοι χρέωναν διόδια στα πλοία που ήθελαν να φτάσουν στον Κόλπο του Ορμούζ.
Η Δανία, το 1426, επέβαλε διόδια στα πλοία που περνούσαν από τα στενά του Έρεσουντ, καθιστώντας τον ναυτικό φόρο της κύρια πηγή εσόδων της για αιώνες. Ωστόσο, η πρακτική αυτή σταδιακά εγκαταλείφθηκε με την εμφάνιση του σύγχρονου ναυτικού δικαίου, το οποίο αναγνωρίζει την ελευθερία διέλευσης.
Αν και η ιδέα της επιβολής διοδίων έχει απορριφθεί προς το παρόν, η αμφιβολία έχει αναζωπυρωθεί. Σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με τα παλιά ευρωπαϊκά έθνη, η χρέωση για το στρατηγικό θαλάσσιο εμπόριο αποτελεί έναν αυξανόμενο πειρασμό.